Wat denkt u als u leest: Gilbern Invader. Waarschijnlijk denkt u aan een figurant uit Star Wars.
Of "The Blue Nile"'? Een geflopte film uit de koker van Paul Verhoeven?
Neen, dus.
Het zijn beide pareltjes uit vervlogen tijden. En -geheel toevallig- van Britse komaf.
De Gilbern dan maar als eerste. Begin jaren zeventig werd deze tweedeurs GT voorzichtig op de markt gezet. Zo van: "hier jongen, dit is de grote boze buitenwereld. Kijk maar of iemand jou aardig vindt". Ik vond en vind de Gilbern Invader nog steeds aardig. Zou er dolgraag een willen...als-ie nog te vinden was.
Heeft u al beeld? Nee?
Dan hierbij een fotootje van 't otootje.
Is toch een leuk ding, niet dan. Hij (of is het toch een zij?) oogt als een 'gevierkanterde' versie van Alfa Romeo's roemruchte en oogverblindende Giulia Bertone. Echter wel voorzien van een dikke motor.
Deze fijnerd was echter geen lang leven beschoren. Mogelijke doodsoorzaak? De energiecrisis in 1973? Geen imago? Of het roestduiveltje?
Wie het weet mag het zeggen en wie er ooit een in het echt heeft gezien, is echt een bofkont!
Als ik zo'n auto zou bezitten, zette ik er een moderne CD-speler in.
Met "The Blue Nile" in de gleuf. Want er bestaat bijna geen fijnere toer-muziek dan de zoetsappige, met veel synthesizer doorspekte liedjes van deze band. Gelukkig is het niet allemaal te glad en te clean. Een vleugje baspartij en prachtig pianospel geven het genoeg poppy karakter.
En daar hebben we dan het woord dat de Gilbern en de Blue Nile verbindt: karakter.
Ze hebben beide veel te weinig waardering gekregen in de tijd dat ze hun doorbraak hadden moeten beleven. Vandaar dat ik ze in mijn hart meedraag. Voordat de tijd ze definitief vervaagt....
Geen opmerkingen:
Een reactie posten