Watts up?

Soms probeer ik mij voor te stellen hoe het is: elektrisch autorijden. Maar dan raken mijn gedachten al gauw in een wisselstroomversnelling. Auto rijden is voor mij niet alleen mijzelf -met of zonder passagiers, bagage of dozen oud papier- verplaatsen van A naar G, maar ook een stuk beleving. Ik ben waarschijnlijk niet de enige, die zichzelf een geweldig stuurman waant en op een bochtige weg in gedachten zijn veel te dikke Volvo V70 D5 verruilt voor een Aston Martin DB9 of een Lotus Elise. Auto rijden vergroot de verbeeldingskracht. En dat is precies wat ik nodig heb om wakker te blijven in het verkeer.

Elektrisch rijden is voor mij dan ook geen interessante optie. Natuurlijk maak ik mij zorgen om het milieu en waardeer ik alle inspanningen die autofabrikanten zich getroosten om de elektrisch aangedreven auto in de markt te zetten. Maar daarmee alleen red je het milieu niet. Daar is een totale mentaliteitsverandering voor nodig. In die trein zit ik helaas niet. En ook niet in een Prius of een Twizy. Ik vrees dat ik dan na 3 minuten in slaap val, om vervolgens met een schok wakker te worden onder de achterbumper van een Dodge RamVan. 

Nee, ik zit liever in mijn dampende diesel met bijbehorend geluid. Ik durf er voor uit te komen dat ik het gaspedaal regelmatig diep in trap om te genieten van die heerlijk rochelende vijfcilinder en die duw in de rug die wordt veroorzaakt door een combinatie van koppelboost en het overgewicht van mijn 15 jaar oude Volvo. En ik wil dat mijn medeweggebruikers mij horen en zien. Is dat schokkend? Misschien. Maar tot nu toe heeft niemand mij van de weg gedrukt en met een taser behandeld of heb ik een argeloze fietser in een shocktoestand gebracht, omdat ik totaal onverwacht naast hem opdoemde. Daar valt ook iets voor te zeggen.