Vroeger was alles analoog. Terwijl we niet eens wisten wat analoog was, keken we naar de televisie en luisterden we naar de radio. Radio 3 was toen nog Hilversum drie en Veronica een boot. Niemand die zich afvroeg hoe al dat beeld en geluid in onze huiskamers terecht kwam. Via "de lucht" dan langs de antenne en vervolgens via een draadje je radio- of TV toestel in.
Inmiddels moeten we allemaal digitaal. We kijken nog steeds tv (zo plat mogelijk), luisteren nog steeds radio (zo hard mogelijk èn met beeld, via de PC) en bellen, sms'en, chatten, twitteren, msn'en en Hyvesen ons suf. Weet u dat ik schrok, toen ik iemand'voor het eerst hoorde zeggen: "Ik heb Hyves!".
"Hebben ze daar al een medicijn tegen?", was mijn domme wedervraag. Generatiekloof 1.
Over kloven gesproken, de digitalisering brengt ons dichter bij elkaar. We gaan de hele wereld over. Weliswaar ééndimensionaal, maar als je een mailtje naar Australie heb gestuurd, heb je toch het gevoel wat bereikt te hebben.
Dat mensen dichter bij elkaar komen, zag ik onlangs in letterlijke zin. Twee meiden van een jaar of 10 zaten naast elkaar op een bankje. De onderbeentjes wiebelden vrolijk heen en weer. Beide hadden een mobieltje in de vingers geklemd. Geconcentreerd turend naar het 2,5 inch TFT scherm met weet ik wat voor technologie zaten ze te sms'en. Niks bijzonders, toch? Totdat bleek dat ze met elkaar zaten te sms'en. Op 30 centimeter van elkaar....Ik begreep ook waarom ze niet met elkaar konden praten. Hun kaken stonden niet stil: ze waren een enorme kauwgom aan het herkauwen. Generatiekloof 2.
Ik wacht op de eerste schoolfiets met laptop op het stuur en spraaknavigatie...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten