'n Negen en twee Elven

Mijn vader had er één. 'n Negen. Ik weet nog hoe hij reageerde toen hij voor de caravan op de camping in Zuid-Frankrijk de Midi Libre zat te lezen. "Die wil ik!", zei hij, terwijl hij de persfoto van de Renault 9 liet zien. Ik vond het maar niks. Ik wilde een CX. Zijn 'R16', zoals intellectegente mensen de 16 plachtten te noemen, was uit productie en Renault had alleen de duffe 20 of de dure 30 als alternatief. Maar, het werd dus een 9. Een TSE Electronic. Helaas. Want wat een ellendebak was het. De lichtblauwe HJ-85-YJ zorgde voor een rode bankrekening. Aandrijfassen, remtrommels, kachels. Alles wat enigszins draaide aan het ding ging kapot. "Tja. Kinderziektes", zei de heer W. van de gelijknamige Renault-dealer. Na 2 jaar ruilde mijn vader zijn 9 weer in voor een R18. Bij een andere dealer, uiteraard. Drie keer raden hoeveel keer meer geluk hij met die badkuip had.....

En dan koop je zelf 10 jaar later een tweedehands Elf. Ook een lichtblauwe. Maar dan een driedeurs GTX. Een GTI voor mensen met een ringbaard. Een vierkante auto met een glazen bochel, die als sneue hatchback door het leven ging. Daar klopte dus werkelijk helemaal niets van. Maar ja...altijd binnengereden en op een oud vrouwtje gestaan, dus wie doet je wat...Welnu, het apparaat maakte bijna dat ik zelf nooit een oud mannetje zou worden. De gecarburateerde motor hield er op de gekste momenten mee op. Bij voorkeur op spoorwegovergangen of levensgevaarlijke kruispunten. Ooit sprak ik een psycholoog, die later met een kameel is getrouwd en hij zei mij dat de auto mij 'iets wilde vertellen'.  Wat dat was bleek een jaar later. Nadat ik de driedeurs 11 had ingeruild voor een veel modernere 11 GTX vijfdeurs van na de feeslift begon de ellende opnieuw. De vijfdeurs was gemakkelijker met de kinderen (Dat was in een tijdperk dat kinderen nog een bestaand woord was). Maar even gevaarlijk als de illustere voorganger. Waarvan ik overigens later vernam dat deze op een rotonde in Eindhoven in tweeën was gereden. Inderdaad deze overeenkomst met Bond berust op louter toeval. De witte 11 had dus hetzelfde euvel en werd gauw genoeg van de hand gedaan. En dat terwijl ik 11 nummer één had gekocht op voorspraak van mijn baas, die ons Eendje maar gevaarlijk vond. Moraal van het verhaal: Luister altijd naar psychologen die een kameel als echtgenoot hebben. Want je kunt je maar beter één keer een bult vallen....