't Is met auto's net als met muziek.
Als je mij 35 jaar geleden had gevraagd wat ik van een Toyota Corolla uit 1969 vond, zou het antwoord waarschijnlijk weinig positief hebben geklonken. En nu? Nu bloeit mijn autohart open als ik er een zou zien. Zou zien? Ja, want van sommige auto's vraag je je af waar ze zijn gebleven. Een Chrysler 180, zegt het iemand nog iets? Of een Renault 10 dan, die je vroeger op elke hoek van de straat zag. Amazons, Kevers en Kadetten, daar zijn er gelukkig nog legio van. Maar het oog wil wel eens wat anders, nietwaar?
En de muziek dan? Nou, hier komt ie: The Cats. Palingpop. Zoetsappig en destijds vooral geliefd bij Belinda-(menthol!) rokende vrouwen met te veel make-up en een enge coltrui.
Nu hoor ik ze iedere dag, Piet Veerman en zijn palingvissers. Omdat het nu wel mooi klinkt en niemand mij ervan kan weerhouden, om er van te genieten.
Over genieten gesproken. Binnenkort kunnen de oudjes (ik heb het uiteraard over de oldtimers) weer de weg op. Kunnen we weer volop genieten van al het moois dat voorbij rijdt. Of zelf sturen natuurlijk. Heerlijk de geur van oude bekleding opsnuiven en met een lichte stress of je de volgende kilometer nog wel rijdt...
Maar dan heb ik mijn mp3 speler mee. Niet voor in de auto, want niets mag het snoeven, ratelen en bonken van m'n oude Peugeot verstoren, maar voorv het geval ik moet wachten op de Wegenwacht. Met de Cats natuurlijk. En dan maar hopen dat er intussen toch een Corolla voorbij komt. Uit 1969, welteverstaan.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten