Laatst mocht ik een dagje sturen met een Mazda Demio. Je weet wel, de opa van de Ford Fusion. Een foeilelijk groen apparaat met grijze bekleding. En een dashboard met daarin een cassettespeler, waar mijn zoon gebiologeerd naar bleef kijken. “Nee, jongen. Da´s niet zo´n klok als bij oma waar een vogeltje uitkomt. Daar kun je muziekjes mee draaien…” De eerste meters dacht ik nog: rijdt best lekker zo´n karretje. Tot de eerste bocht. Dat dit apparaat onderstuurd is, is het understatement van het jaar. Bijna vloog ik met 22 kilometer per uur het bloemenperk van de overburen in. Voorzichtig aan, dan maar. Erger werd het toen ik ontdekte dat oudere dames naar mij begonnen te zwaaien. Was ik een bekende van hen? Zal toch niet. De eerste keer zwaaide ik fatsoenshalve nog terug, begeleid met een oprecht “daaaaaag!”. Tot ook bejaarde mannen de duim omhoog staken en toeterden. Gestopt en uitgestapt om te kijken of de stoffelijke resten van Rita Hayworth op mijn dak lagen. Nee, dus. Wel een uitschuif-antenne. Die het nog deed ook. Kwaliteitje, meneer. Ik heb de dag verder doorgebracht onder een papieren tas met twee kijkgaatjes. Het fluorescerende zwaaihandje op de achterruit nam de overige taken waar en mijn zoon probeert nu nog de cd van Guns ´n Roses uit de cassettespeler te krijgen. Mag ik de volgende keer een andere leenauto, meneer de garagist?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten