Je kunt maar een hobby hebben. De een verzamelt postzegels, de ander kweekt kuifkanaries. En ik? Ik kocht in 1999 mijn eerste computer. Internet via Wish. Dan weet je het wel. Achteneneenhalf uur inbellen, twintig minuten internet en dan…ploep…verbinding met de wereld verbroken. Op het wereldwijdeweb ontdekte ik voor het eerst nummertjes. Nee, viezerik, ik bedoel serienummers van Ferrari´s. Leek me leuk om die compleet te krijgen. Ik sloot mij aan bij een internetforum met de illustere naam Telaio, italiaans voor chassisnummer. Een leuk stel mafkezen bij elkaar die werkelijk iedere Ferrari, die gespot werd op het forum meldden. Ik deed ook gezellig mee. Steeds meer tijd ging er in zitten. Evenementen bezoeken. Langs occasionbedrijven. Nummertjes noteren en plaatjes schieten. Het leverde mooie momenten op. Ik zal er twee delen.
Michael Sheehan
Op het beruchte Telaio-forum zat een Amerikaan van Canadese afkomst: Michael Sheehan. Hij stond bekend om zijn enorme kennis van oudere Ferrari´s en zijn aanstekelijke sarcasme. Hij haalde vlijmscherp uit naar zogenaamde ´lurkers´. Meekijkers. Soms zaten daar handelaren in exotische auto´s in, die informatie van Telaio ´pikten´ om er hun voordeel mee te doen. De Nederlandse tak van Telaio nodigde Michael uit voor een ontmoeting –nu noemen wij dat een Meet and Greet- tijdens het Concours d’Elegance ´t Loo in Apeldoorn. We spreken 2001. Michael was toch in Europa. Op zoek naar een Ferrari F50. Opdracht van een klant. Want wat Mr. Sheehan doet is heel bijzonder. Hij was een makelaar in –verrassend- exclusieve auto´s. Michael arriveerde in stijl: in een gehuurde A-klasse. Vol verwachting klopte ons hart. De man die uitstapte voldeed in de verste verte niet aan het beeld dat ik in mijn hoofd had. Hij leek niet op een verkoper. De man met de afgeknipte spijkerbroek, verschoten t-shirt en warrig grijs haar had meer weg van een hippie. Bijna raak. Na een kop koffie en korte kennismakingsronde gingen wij het veld rondom Paleis ´t Loo op. Na een kwartier waren Michael en ik de groep kwijt. Jammer? Michael vertelde het ene verhaal na het andere. Ik luisterde met open oren en mond. “Look, this car has tits.” Zei hij, wijzend op een zeldzame Vignale creatie met een Ferrari als basis. “And this one is made of foil. Dont touch it, or it gets damaged.” Hij had een uitgesproken mening over auto´s. En over mensen. “I sell toys to tycoons. And the Japanese are the strangest of them all. One night some Japanes billionaire called me. He was very angry, because his Ferrari TdF broke down. Japanese people have never heard of a car breaking down. Especially of a million dollar car…”, vertelde hij mij met een brede grijns. Legendarische vent. Met een Nederlandse vrouw overigens. Zij verzamelde 2 CV´s. Eendjes,dus.
Wings and Wheels
Nederland kent ook een rijke elite. Vraag maar aan Jort Kelder. Op een zomerse dag fietste ik in de buurt van mijn toenmalige slaapplaats Tilburg. Ik spotte zomaar een klassieke Ferrari: een 250 GTE. En nog een en nog een. Nieuwsgierigheid 100% en adrenalinepomp op 9.000 toeren. Na een korte zoektocht zag ik allerlei exclusieve auto´s via de poort het terrein van Luchtmachtbasis Gilze-Rijen op rijden. Daar moest ik ook heen! Vol gas naar huis gepedaald en fototoestel gehaald. Eenmaal terug, was de intocht nog steeds bezig. Voorzichtig informeerde ik naar de toegangsprijs. Die was er niet. Je moest gewoon rijk zijn en lid zijn van Rotary. En een dikke auto hebben. Ik keek naar mijn fiets.
Een meneer van de organisatie kwam op mij af gebeend. Ik dacht: dat wordt ophoepelen. Maar nee. Hij had een voorstel. Of ik zijn vrouw wilde fotograferen. In haar Daihatsu Copen. Je weet wel, zo´n rijdende asbak met 30 cc ééncilinder en vermoedelijk kettingaandrijving. “Als je dat lukt, mag je van mij naar binnen.” Het was namelijk zijn feestje. Tien minuten later stond ik binnen. Ik stak wat schril af met mijn oude spijkerbroek en t-shirt, tegen de verantwoorde pantalons, rose bloesjes en enge sjaaltjes. Om nog maar te zwijgen over de kekke strohoedjes van de hooggehakte dames. Niet mijn soort mensen. En kaviaar is ook vies. Fotograferen dan maar. Ferrari´s, ISO´s en ander mooi spul. Niemand keek van mij op. Des te beter. En ´s avonds het lijstje doorsturen. Met nummertjes en foto´s. Ik had die gezichten van mijn Telaio-vriendjes wel eens willen zien!
Vooruit. Een fotootje dan:
 |
| Hé, da´s geen Ferrari! Nee, dat Iso |
Okay. Nog een dan. Nu wel een echte. Of toch niet?
Geen opmerkingen:
Een reactie posten