Die middag zat ik toevallig op mijn kamer. Opvallend, want ik was altijd buiten. In de polder of zomaar wat rondfietsend door dorp. Maar dit keer niet. Aan het weer kon het niet liggen. Het was warm en het raam stond open. Nu stond mijn slaapkamerraam eigenlijk altijd open. Om geluiden te kunnen horen. Vooral ´s avonds lag ik met gespitste oren in bed. Te luisteren of ik misschien van ver al een motor kon aan horen komen. Liefst een dikke viercilinder viertakt met zo´n vier-in-één uitlaat. Man, wat een prachtige brul kwam daar uit. En dan helemaal tot het eind weg luisteren. Om vervolgens tevreden in slaap te vallen.
En daar was het ineens. Dat geluid. Maar dan anders. Donkerder, dikkerder, onbekenderderderder….Het kwam steeds dichterbij. Zo dichtbij dat ik uit het raam keek om te zien of er ook beeld bij het geluid kwam. En toen zag ik hem. Mijn mond viel open van verbazing. Een maagdelijk witte Ferrari 308 GTS gleed onder mijn slaapkamerraam door. En draaide af. Een straat in, waarvan ik wist dat-ie dood liep.
Rennen. Het pleintje over, richting het doodlopende straatje. Nog net zag ik hoe de garagedeur zich sloot. En het leek alsof de witte Italiaan even naar mij knipoogde. Weer thuis. Plannen bedenken. Zal ik mijn tent opzetten in het plantsoentje tegenover het huis van de Ferrari-man? Of gewoon aanbellen en vragen: “Mag ik jouw auto zien? En Horen?”. Schijterd.
Een paar weken later. Nog nooit zo lang op mijn kamer geweest. En weer dat geluid. Maar nu met een bijgeluid. Ik kijk naar de lucht of het misschien gaat onweren. Geen wolkje aan de lucht. En toch komt het onweer dichterbij. Ik steek mijn hoofd uit het raam. Ah, daar is ie weer. De 308 GTS. En dan gebeurt er een wonder. Pal achter de GTS een…, nee he, echt ´n Berlinetta Boxer. Even wit als zijn kleinere broertje. En met een geluid……
In een, nee twee klappen was mijn liefde voor auto´s weer helemaal terug.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten